op afspraak; maandag-zondag

Gerritje

Gerritje

Op 31 maart 1930 wordt Gerritje Slagman geboren in Laren Gelderland. Geboren en getogen, blijft zij de rest van haar leven in Laren. Als ze ongeveer 12 jaar is, stopt ze met school. Eigenlijk kan ze achteraf niet precies duiden waarom ze niet meer naar school ging. Waarschijnlijk had men haar nodig thuis. Ze vind dat wel een groot verschil met de kinderen van nu: Zij hebben zoveel vrijheid en keuzes! Als boerenmeisje trekt ze na haar trouwen in bij de boerderij van haar schoonouders. Wat heus niet makkelijk was maar Gerritje redt zich prima.

Familie

Na hun trouwen voeden Gerritje en Jan hun kinderen (Bertus uit 1951 en Ina uit ’1955), op bij haar schoonouders en opa en oma. Het is er altijd druk. Zo zijn ze altijd bezig, want op de boerderij zit je nooit stil. De gezelligheid van alle mensen om haar heen, bevalt haar wel.  Al is het wel eens slikken zoveel meningen rondom een tafel. Maar Gerritje weet zich altijd goed staande te houden en bewaart de lieve vrede.

Jan

Na het overlijden van haar man Jan, verlaat ze de boerderij en komt naar het centrum van Laren. Nooit had ze gedacht hier te zullen wonen, zo dicht bij de begraafplaats en tussen de anderen’ oudjes’. Maar het wendt al snel. Sterker nog: Gerritje heeft haar plek helemaal gevonden. Ze is een vaste bezoekster op het Vonkert: koffie drinken in de ochtend, het sjoelen, kaarten en diverse andere activiteiten. Hier ontmoet ze haar vrienden en kennissen. Vindt ze gezelligheid en een praatje. Hoewel ze niet heel goed ter been is onderneemt ze nog veel. Zo rijdt ze samen met een vriendin de pannenkoek rit. Zij rijdt en de vriendin leest de route, zo zijn de taken goed verdeeld. Dankzij haar actieve leven is ze zelden eenzaam, al vind ze weekenden nog steeds een beetje lastig. Dan is familie vaak druk en wordt er in het Vonkert niets georganiseerd. Maar Gerritje, die redt zich wel!

aan de keuken tafel

Ik zit weer bij Gerritje aan de keuken tafel. Het is nog winter maar je voelt de lente al een beetje. De sneeuw smelt weg, op de radio voorspelt de weerman 12 graden. Gerritje is weer bijna jarig: 87… En als je al 86 verjaardagen gevierd hebt, valt het nog niet mee om te bedenken hoe je het nu zult gaan organiseren.

Ik laat Gerritje de teksten lezen die ik schreef naar afleiding van mijn bezoeken aan haar. Ze beaamt dat het toch echt allemaal waar is zo. Het is zijn mijn woorden, maar háár leven. We spreken nog even over haar kinderen, haar zieke zoon die gelukkig redelijk stabiel lijkt. En over haar dochter, die net heel ongelukkig een botje in haar voet heeft gebroken. Als we spreken over haar klein kinderen begint ze te glimlachen. Vervolgens met een brede glimlach vertellend over haar achter klein kinderen. Ik zou haast denken dat ze stiekem verbaast is, dat het leven zo gelopen is, dat ze haar achter klein kinderen zo mag zien opgroeien…

<div class="one withsmallpadding ppb_header " style="text-align:left;padding:30px 0 30px 0;" ><div class="standard_wrapper"><div class="page_content_wrapper"><div class="inner"><div style="margin:auto;width:100%"><h2 class="ppb_title" style="">Gerritje</h2><div class="page_header_sep left"></div><p>Op 31 maart 1930 wordt Gerritje Slagman geboren in Laren Gelderland. Geboren en getogen, blijft zij de rest van haar leven in Laren. Als ze ongeveer 12 jaar is, stopt ze met school. Eigenlijk kan ze achteraf niet precies duiden waarom ze niet meer naar school ging. Waarschijnlijk had men haar nodig thuis. Ze vind dat wel een groot verschil met de kinderen van nu: Zij hebben zoveel vrijheid en keuzes! Als boerenmeisje trekt ze na haar trouwen in bij de boerderij van haar schoonouders. Wat heus niet makkelijk was maar Gerritje redt zich prima.</p> </div></div></div></div></div> <div class="one withsmallpadding ppb_header " style="text-align:left;padding:30px 0 30px 0;" ><div class="standard_wrapper"><div class="page_content_wrapper"><div class="inner"><div style="margin:auto;width:100%"><h2 class="ppb_title" style="">Gerritje</h2><div class="page_header_sep left"></div><p>Op 31 maart 1930 wordt Gerritje Slagman geboren in Laren Gelderland. Geboren en getogen, blijft zij de rest van haar leven in Laren. Als ze ongeveer 12 jaar is, stopt ze met school. Eigenlijk kan ze achteraf niet precies duiden waarom ze niet meer naar school ging. Waarschijnlijk had men haar nodig thuis. Ze vind dat wel een groot verschil met de kinderen van nu: Zij hebben zoveel vrijheid en keuzes! Als boerenmeisje trekt ze na haar trouwen in bij de boerderij van haar schoonouders. Wat heus niet makkelijk was maar Gerritje redt zich prima.</p> </div></div></div></div></div> <div class="one withsmallpadding ppb_header " style="text-align:left;padding:30px 0 30px 0;" ><div class="standard_wrapper"><div class="page_content_wrapper"><div class="inner"><h2 class="ppb_title" style="">Familie</h2><div class="page_header_sep left"></div><p>Na hun trouwen voeden Gerritje en Jan hun kinderen (Bertus uit 1951 en Ina uit ’1955), op bij haar schoonouders en opa en oma. Het is er altijd druk. Zo zijn ze altijd bezig, want op de boerderij zit je nooit stil. De gezelligheid van alle mensen om haar heen, bevalt haar wel.  Al is het wel eens slikken zoveel meningen rondom een tafel. Maar Gerritje weet zich altijd goed staande te houden en bewaart de lieve vrede.</p> </div></div></div></div> <div class="one withsmallpadding ppb_header " style="text-align:left;padding:30px 0 30px 0;" ><div class="standard_wrapper"><div class="page_content_wrapper"><div class="inner"><h2 class="ppb_title" style="">Familie</h2><div class="page_header_sep left"></div><p>Na hun trouwen voeden Gerritje en Jan hun kinderen (Bertus uit 1951 en Ina uit ’1955), op bij haar schoonouders en opa en oma. Het is er altijd druk. Zo zijn ze altijd bezig, want op de boerderij zit je nooit stil. De gezelligheid van alle mensen om haar heen, bevalt haar wel.  Al is het wel eens slikken zoveel meningen rondom een tafel. Maar Gerritje weet zich altijd goed staande te houden en bewaart de lieve vrede.</p> </div></div></div></div> <div class="one withsmallpadding ppb_header " style="text-align:left;padding:30px 0 30px 0;" ><div class="standard_wrapper"><div class="page_content_wrapper"><div class="inner"><div style="margin:auto;width:100%"><h2 class="ppb_title" style="">Jan</h2><div class="page_header_sep left"></div><p>Na het overlijden van haar man Jan, verlaat ze de boerderij en komt naar het centrum van Laren. Nooit had ze gedacht hier te zullen wonen, zo dicht bij de begraafplaats en tussen de anderen’ oudjes’. Maar het wendt al snel. Sterker nog: Gerritje heeft haar plek helemaal gevonden. Ze is een vaste bezoekster op het Vonkert: koffie drinken in de ochtend, het sjoelen, kaarten en diverse andere activiteiten. Hier ontmoet ze haar vrienden en kennissen. Vindt ze gezelligheid en een praatje. Hoewel ze niet heel goed ter been is onderneemt ze nog veel. Zo rijdt ze samen met een vriendin de pannenkoek rit. Zij rijdt en de vriendin leest de route, zo zijn de taken goed verdeeld. Dankzij haar actieve leven is ze zelden eenzaam, al vind ze weekenden nog steeds een beetje lastig. Dan is familie vaak druk en wordt er in het Vonkert niets georganiseerd. Maar Gerritje, die redt zich wel!</p> </div></div></div></div></div> <div class="one withsmallpadding ppb_header " style="text-align:left;padding:30px 0 30px 0;" ><div class="standard_wrapper"><div class="page_content_wrapper"><div class="inner"><h2 class="ppb_title" style="">aan de keuken tafel</h2><div class="page_header_sep left"></div><p>Ik zit weer bij Gerritje aan de keuken tafel. Het is nog winter maar je voelt de lente al een beetje. De sneeuw smelt weg, op de radio voorspelt de weerman 12 graden. Gerritje is weer bijna jarig: 87… En als je al 86 verjaardagen gevierd hebt, valt het nog niet mee om te bedenken hoe je het nu zult gaan organiseren.</p> <p>Ik laat Gerritje de teksten lezen die ik schreef naar afleiding van mijn bezoeken aan haar. Ze beaamt dat het toch echt allemaal waar is zo. Het is zijn mijn woorden, maar háár leven. We spreken nog even over haar kinderen, haar zieke zoon die gelukkig redelijk stabiel lijkt. En over haar dochter, die net heel ongelukkig een botje in haar voet heeft gebroken. Als we spreken over haar klein kinderen begint ze te glimlachen. Vervolgens met een brede glimlach vertellend over haar achter klein kinderen. Ik zou haast denken dat ze stiekem verbaast is, dat het leven zo gelopen is, dat ze haar achter klein kinderen zo mag zien opgroeien…</p> </div></div></div></div> <div class="one withsmallpadding ppb_header " style="text-align:left;padding:30px 0 30px 0;" ><div class="standard_wrapper"><div class="page_content_wrapper"><div class="inner"><h2 class="ppb_title" style="">aan de keuken tafel</h2><div class="page_header_sep left"></div><p>Ik zit weer bij Gerritje aan de keuken tafel. Het is nog winter maar je voelt de lente al een beetje. De sneeuw smelt weg, op de radio voorspelt de weerman 12 graden. Gerritje is weer bijna jarig: 87… En als je al 86 verjaardagen gevierd hebt, valt het nog niet mee om te bedenken hoe je het nu zult gaan organiseren.</p> <p>Ik laat Gerritje de teksten lezen die ik schreef naar afleiding van mijn bezoeken aan haar. Ze beaamt dat het toch echt allemaal waar is zo. Het is zijn mijn woorden, maar háár leven. We spreken nog even over haar kinderen, haar zieke zoon die gelukkig redelijk stabiel lijkt. En over haar dochter, die net heel ongelukkig een botje in haar voet heeft gebroken. Als we spreken over haar klein kinderen begint ze te glimlachen. Vervolgens met een brede glimlach vertellend over haar achter klein kinderen. Ik zou haast denken dat ze stiekem verbaast is, dat het leven zo gelopen is, dat ze haar achter klein kinderen zo mag zien opgroeien…</p> </div></div></div></div>
%d bloggers liken dit: